Αναζήτηση

40 χρόνια Blizzard of Ozz


Λοιπόν, πριν ξεκινήσουμε αυτό το αφιέρωμα να πω εδώ κάτι, γιατί αφ’ενός θα το ξεχάσω και αφ’ ετέρου, θα χαθεί μέσα στον ορυμαγδό πληροφορίας που θα ακολουθήσει.

“Σύζυγος rockstar της Μέσης Γης: Shauron Osbourne.”

Το είπα και ξαλάφρωσα. Έναρξη αφιερώματος.

Ας ξεκινήσουμε από τα τέλη των ‘70s, τη φυγή του Ozzy από τους Sabbath και τη μετατροπή των τελευταίων σε project του Dio. Αν κάποιος συνεχίσει να διαβάζει και μετά απ’ αυτή την πρόταση σημαίνει ότι ίσως και να στηρίζει το ρητό που λέει “Sabbath είναι μόνο με Ozzy!”

Τέλος πάντων, φεύγει ο Prince of Darkness (άλλο και τούτο) από την μπάντα, παίρνει και ένα πακέτο 96,000 λιρών για να αποποιηθεί των δικαιωμάτων του πάνω στο όνομα του σχήματος και περνάει το επόμενο τρίμηνο ερευνώντας πόσο δυνατά μπορεί να εισπνεύσει από τη μύτη και πόσα γαλόνια αλκοόλ αντέχει ένα συκώτι μέχρι την κίρρωση. Φήμες λένε ότι οι έρευνες συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό το διάστημα ήταν η τελευταία του ευκαιρία για να παρτάρει μια που όντας χωρίς μπάντα, θα επέστρεφε στο Μπέρμιγχαμ και στο επίδομα του ΟΑΕΔ. Ασε μας χρυσέ μου. Ότι δηλαδή ο τραγουδιστής των Black Sabbath δε θα είχε που να τραγουδήσει.

Ο Ozzy λοιπόν δεν έμεινε για πολύ στην ανεργία μιας και ο Don Arden, ιδιοκτήτης της ιστορικής Jet Records (ELO, Gary Moore, Riot, Magnum και άλλοι) τον προσέγγισε, και στη συνέχεια υπέγραψαν με σκοπό την ηχογράφηση νέου υλικού. Ο Arden είδε αυτή τη συνεργασία σαν επένδυση και θέλοντας να την προστατεύσει έστειλε την κόρη του, Sharon, στο Λος Αντζελες με το σκοπό να είναι το “μάτι” του και να κάνει όλα τα θελήματα του Ozzy - βέβαια η Sharon το πήγε μερικά βήματα παραπέρα αφού όλοι ξέρουμε τη συνέχεια. Στην ουσία όποτε ο Ozzy έκανε μια κουτσουκέλα, η Sharon έστρεφε αυτομάτως το βλέμμα της προς τα κει. Η ιστορία έδειξε ότι το ίδιο συνέβαινε και όταν εντόπιζε ρευστό αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει για τώρα.

Η συμπαθεστάτη Sharon πρότεινε στον Ozzy να φτιάξει ένα supergroup και όχι να γυρίσει πίσω στους Sabbath, όπως πρότεινε ο Don Arden ο οποίος εκείνη την περίοδο λειτουργούσε και σαν μάνατζέρ τους. Και αυτό το supergroup μάλιστα θα είχε σαν κιθαρίστα τον Gary Moore αλλά ο θρύλος αυτός δεν ενδιαφερόταν, παρόλα αυτά στήριξε αρκετά αυτό το εγχείρημα βοηθώντας με τις οντισιόν για τα μέλη που θα συμμετείχαν στο συγκρότημα. Που νά ‘ξερε ότι μετά από όλη αυτή την πορεία, το πρώτο πράμα που θα ερχόταν στο νου ενός τύπου όταν σκέφτηκε το όνομα “Gary Moore”, θα ήταν ότι το “Still Got the Blues” είχε παίξει σε ένα live του Fame Story. Κι όχι όποιου κι όποιου Fame Story. Του καλού. Αυτού με την Ασπα, η οποία είχε την ικανότητα να εκνευρίσει μέχρι και τα φύλλα των δέντρων. Θα πει κανείς, τι σχέση έχει ο “Prince of Darkness” με τα reality shows; Ούτε ξέρω πως έκανα το συνειρμό.

Τέλος πάντων, οι οντισιόν προχώρησαν και εν τέλει το team ολοκληρώθηκε. Η αλήθεια είναι ότι ο Ozzy, καθαρά σα μουσικός ήταν ο πιο “άμπαλος” εκεί μέσα. Όταν μέσα στο γκρουπ υπάρχουν ιστορικές φιγούρες της ροκ μουσικής όπως οι Bob Daisley (Uriah Heep) στο μπάσο και Lee Kerslake (Uriah Heep) στα τύμπανα, ο Randy Rhoads (Quiet Riot) στην κιθάρα και ο Don Airey (Rainbow, Deep Purple) στα πλήκτρα κι εσύ είσαι ο Ozzy ε, καταλαβαίνει κανείς ότι είναι δυσθεώρητα τα ύψη. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ακριβώς επειδή είσαι ο Ozzy έχεις και τη δυνατότητα να παίζουν αυτοί οι άνθρωποι για εσένα. Είσαι η φίρμα, πως το λένε.

Αφού λοιπόν συγκροτήθηκε η μπάντα ξεκίνησε το γράψιμο των τραγουδιών με τους Rhoads και Daisley να δίνουν τα ρέστα τους στο συνθετικό τομέα και να συμβάλλουν καθοριστικά στη δημιουργία αυτού του δίσκου. Ο drummer Lee Kerslake δεν είχε μεγάλο μερίδιο στη σύνθεση καθώς εντάχθηκε στην μπάντα τελευταία στιγμή και γι’ αυτό το λόγο το “No Bone Movies” αποφασίστηκε να μπει στο τελικό tracklisting, για να πάρει κι αυτός ο καψερός κάποια συνθετικά credits - που να ήξερε τι του επεφύλασσαν οι εξελίξεις αρκετά χρόνια μετά. Βέβαια έδωσε ρεσιτάλ στον επόμενο δίσκο (Diary of a Madman). Κάποια μέρη του “Revelation (Mother Earth)” όπως και το ιστορικό intro του “Mr. Crowley” είναι γραμμένα από τον Don Airey ο οποίος δεν έλαβε κανένα credit γι’ αυτές του τις συνεισφορές. Γενικά όπως έδειξε η ιστορία Ozzy (Sharon για την ακρίβεια) και απόδοση credits είναι δύο έννοιες αντίθετες. Αλλά θα επανέλθουμε σε αυτό παρακάτω.

Η παραγωγή του δίσκου ξεκίνησε από το μακαρίτη και τεράστιο Chris Tsangarides (Judas Priest, Angra, Thin Lizzy, Gary Moore, Helloween τελείως ενδεικτικά) αλλά τελείωσε με τον επίσης τεράστιο Max Norman, ο οποίος ανέλαβε όλους τους δίσκους τού Ozzy μέχρι και το live “Tribute” του 1987 αλλά έχει και αυτός μια τεράστια πορεία με πρώτου επιπέδου συνεργασίες (Megadeth, Armored Saint, Y&T, Fates Warning κ.α.). Δεν είναι ότι κακόπεσαν δηλαδή. Αξίζει να σημειωθεί ότι η δουλειά του Norman σε αυτό το άλμπουμ είναι uncredited.

Γενικά το Blizzard of Ozz είναι τεράστιος δίσκος, πρώτον γιατί έκανε ευρύτερα γνωστό τον Randy Rhoads φανερώνοντας το ταλέντο του ως συνθέτη αλλά και ως κιθαρίστα και δεύτερον γιατί έχει τραγουδάρες μέσα που έχουν χαρακτεί στο μυαλό όλων των ακροατών αυτής της μουσικής. Αλλά και οι στίχοι επίσης δεν πάνε πίσω από θέμα χαράγματος. Μην ξεχνάμε ότι το “Mr. Crowley, ise poly kakos” έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές. Επίσης, τα κιθαριστικά σόλο στο συγκεκριμένο κομμάτι αποτελούσαν το “ιερό δισκοπότηρο” κάθε έφηβου κιθαρίστα που προσπαθούσε να αποκτήσει τον τίτλο “Αυτός που παίζει το Mr. Crowley”.

Αν δεν μπορούσε κατέφευγε στη λύση της αυτοκτονίας (“Suicide Solution”), όπως έκανε και ο νεαρός John McCollum το 1984. Κι αυτό όχι γιατί δεν μπορούσε να βγάλει το σόλο του Mr. Crowley αλλά γιατί το ίδιο το τραγούδι τον προέτρεψε να αυτοπυροβοληθεί. Τουλάχιστον έτσι υποστήριζαν οι γονείς του μηνύοντας τον Ozzy διότι το τραγούδι αυτό “ενθαρρύνει αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές” σε νεαρά άτομα που είναι ευεπηρέαστα. Για την ιστορία να πούμε ότι προφανώς απορρίφθηκαν οι κατηγορίες.

Η περίοδος της έναρξης της προσωπικής καριέρας του Ozzy είχε αρκετά ντράβαλα καθώς μεταξύ των μουσικών υπήρχε η εντύπωση πως αυτό το σχήμα ξεκίνησε για να είναι μπάντα και όχι για να είναι οι μουσικοί που θα συνοδεύουν τον Ozzy Osbourne. Κάτι που δεν έβρισκε σύμφωνο και τον Randy Rhoads ο οποίος από τη στιγμή που, μαζί με τον Daisley, είχαν επωμισθεί τον κύριο όγκο των συνθέσεων δεν ήθελε να παίζει υπό το όνομα κάποιου που δε συμβάλλει το ίδιο. Έλα όμως που αυτός ήταν ο Ozzy, θα πω εγώ κι ας μην το ζήτησε κανείς. Αυτή η κατάσταση ήταν και αφορμή για τον Randy Rhoads σχεδόν να εγκαταλείψει το σχήμα αλλά μετά από συζητήσεις με τους Daisley, Kerslake παρέμεινε και βγήκε η άλλη δισκάρα το “Diary of a Madman”.

Το Blizzard of Ozz είναι ένας δίσκος ορόσημο γιατί σηματοδοτεί την αρχή της προσωπικής καριέρας του Ozzy ο οποίος στη βιογραφία του παραδέχτηκε ότι κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων πλέον έβλεπε τον εαυτό του σε άμεσο ανταγωνισμό με τους Black Sabbath. Μιας καριέρας η οποία μας χάρισε εξαιρετικούς δίσκους και μας έκανε να γνωρίσουμε φοβερούς μουσικούς. Και αφ’ετέρου ήταν το απόλυτο ξεκίνημα για μια προσωπική πορεία, που ποιος ξέρει τι ρότα θα είχε πάρει αν ο πρώτος δίσκος του Ozzy μετά τους Sabbath ήταν μια πατάτα και μισή.

Στη Sharon βέβαια δεν άρεσε και τόσο καθώς έκρινε ότι το δίδυμο Daisley/Kerslake δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και στην επανέκδοση του 2002 θεώρησε λογικό να αφαιρέσει το ορίτζιναλ μπάσο και τα ορίτζιναλ τύμπανα και να τα επανηχογραφήσει, αυτή τη φορά με τα τότε μέλη της μπάντας Mike Bordin (Faith No More) και Robert Trujillo (ναι, αυτός των Metallica). Η Sharon είπε ότι ήταν ο Ozzy που επέμεινε να γίνει αυτή η αλλαγή, ο Ozzy στην αυτοβιογραφία του λέει ότι ήταν η Sharon πίσω απ’ όλο αυτό και μάλιστα έγινε χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα. Γενικώς, πιάσ’το αυγό και κούρευ’το. Και μετά αυτοί είπαν, κι εμείς δεν είπαμε και ότι θέλανε αυτοί, ναι αλλά μετά εμείς δε θέλαμε και τα γνωστά. Αυτό ακριβώς, τίποτ’ άλλο.

Βέβαια, όπως είδαμε πιο πάνω Sharon και δικαιώματα δεν πάνε μαζί. Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο έγινε όλο αυτό το πατιρντί ήταν η μήνυση που κατέθεσαν το 1986 οι Daisley/Kerslake για μη απόδοση κερδών από τα δικαιώματα. Η μήνυση απορρίφθηκε το 2003. Σε κάποια συνέντευξή του ο Ozzy είπε ότι “οποιεσδήποτε και να είναι οι συνθήκες θέλω τα αυθεντικά κανάλια του μπάσου και των ντραμς πίσω στο δίσκο.” Και έτσι οι επετειακές επανεκδόσεις για τα 30 χρόνια του Bliizard of Ozz και του Diary of a Madman κυκλοφόρησαν με τα ορίτζιναλ όργανα και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε μία μέρα πριν από το θάνατο του Lee Kerslake οπότε δυο λογάκια παραπάνω γι’ αυτόν δε θα πειράξουν.

Πρώτη του μπάντα ήταν οι “The Gods” στην οποία συμμετείχαν ανά περιόδους τεράστια ονόματα όπως ο Mick Taylor (Rolling Stones 1969-1974), ο μπασίστας Greg Lake (King Crimson, ELP) και ο, επί χρόνια συνοδοιπόρος του Kerslake στους Uriah Heep, Ken Hensley στα πλήκτρα. Ύστερα μεσολάβησαν οι prog ροκάδες Toe Fat μέχρι να έρθουν οι Uriah Heep στη μέση και να αποτελέσουν το “σπίτι” του για πάρα πολλά χρόνια, το οποίο άφησε μόνο για την περίοδο που έπαιξε με τον Ozzy. Ύστερα επανήλθε στην μπάντα σταματώντας τελικά λόγω προβλημάτων υγείας το 2007. Το 2014 διαγνώστηκε με καρκίνο του προστάτη αλλά αυτό δε στάθηκε εμπόδιο στο να ανέβει στη σκηνή για τελευταία φορά μαζί τους το 2018 στο Λονδίνο τραγουδώντας και παίζοντας κρουστά στο “Lady in Black”.

Τον Ιανουάριο του 2019 ο Kerslake έχοντας, σύμφωνα με τους γιατρούς του, μερικούς μόνο μήνες ζωής ακόμα, πέταξε από την Αγγλία στο Anaheim της California για να παρευρεθεί στην τελετή απονομής των δύο πλατινένιων δίσκων που έκανε με τον Ozzy, από το “Hall of Heavy Metal History” (Heavy Metal Hall of Fame σα να λέμε). Αφού πρώτα είχε προηγηθεί η επαφή του με τον ίδιο τον Ozzy και τη Sharon λέγοντάς τους ότι: “Θα ήθελα να τους (τους δίσκους) κρεμάσω στον τοίχο μου πρωτού φύγω, είναι μέσα στο bucket list μου”. Προφανώς και έγινε δεκτό το αίτημα. Και να μη γινόταν βέβαια δε θα μου προξενούσε καμία έκπληξη θα πω εγώ, όχι από τον Ozzy αλλά από τη Sharon. Αυτήηη, αυτή ήταν η ανακατώστρα που τον τύλιξε και τον έκανε ό,τι ήθελε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2018 ο Kerslake είχε ξεκινήσει με την Tayla Goodman από τη “London Bridge films” ένα βίντεο documentary που αφορούσε στη ζωή του και στη λίστα των τελευταίων του επιθυμιών (το προαναφερθέν “bucket list”). Έγινε και μία προσπάθεια με fundraising καμπάνια για να συγκεντρωθούν τα έσοδα που απαιτούνταν αλλά δυστυχώς η επιδείνωση της υγείας του πήγε όλο το εγχείρημα πίσω και τα γεγονότα μας πρόλαβαν. Στο documentary αυτό θα συμμετείχαν μεγαθήρια όπως ο Ian Paice (Deep Purple), ο Joe Elliot (Def Leppard), ο Mick Box (Uriah Heep), Ο NICKO MCBRAIN και ο Gene Simmons (ποτέ δεν τον πήγα αυτόν τον τύπο). Οι λόγοι για τους οποίους επέμενε να γυρίσει αυτό το documentary ήταν ότι ήθελε να αφήσει μερικά χρήματα στη σύζυγό του και το βίντεο να μείνει σαν “κληρονομιά” στους φαν. Μην ανησυχείς Lee, η κληρονομιά που αφήνεις είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα βίντεο.


πηγή: depart.gr

2 προβολές

Follow us on:

  • White Facebook Icon
  • White Instagram Icon
  • White YouTube Icon

© 2020 by The Toxic Void